فن تندر

فن تندر یک حرکت سرپا در درگیری بالاتنه است که با کنترل تنه، کمر، بازو یا یک سمت شانه‌های حریف ساخته می‌شود.

در اجرای پایه:

1. درگیری نزدیک شکل می‌گیرد.
2. یک سمت بالاتنه‌ی حریف کنترل می‌شود.
3. با فشار، کشش یا تغییر جهت از او واکنش گرفته می‌شود.
4. ستون و پایه‌ی او از حالت پایدار خارج می‌شود.
5. مهاجم با پاها زاویه می‌سازد.
6. تنه‌ی حریف در جهت فضای بازشده تابانده یا چرخانده می‌شود.
7. حرکت تا خاک یا کنترل نهایی ادامه پیدا می‌کند.

تندر فقط «چرخاندن با دست‌ها» نیست. اگر پاهای شما ثابت باشند و حریف هنوز پایه‌ی محکم داشته باشد، فن معمولاً به جنگ قدرت تبدیل می‌شود.

در بعضی منابع مربیگری فارسی، شکل نوشتاری «تُندر» و عبارت تندر یا تابوندن هم دیده می‌شوند.

این واژه کمک می‌کند هویت فن را بهتر بفهمیم:

• گرفتن صرف کافی نیست؛
• حریف باید از محور پایدارش خارج شود؛
• بعد تنه‌اش در جهت فضای ایجادشده بچرخد.

اما «تابوندن» را نباید مترادف رسمی و جهانی تندر دانست. این بیشتر یک واژه‌ی توضیحی در زبان مربیگری فارسی است.

نام اجرای پایه همچنان:

فن تندر

گارد

از گارد کشتی متعادل شروع کنید.

زانوها نرم باشند و پاها اجازه‌ی حرکت جانبی و چرخشی بدهند.

اگر پاها خیلی صاف باشند، ساخت زاویه سخت‌تر می‌شود.

اگر پایه بیش‌ازحد باز باشد، تغییر جهت کند می‌شود.

توشاخ

توشاخ یکی از موقعیت‌های مهم فن تندر است.

در این وضعیت:

• فاصله‌ی بدن‌ها کم است؛
• دست‌ها و شانه‌ها درگیرند؛
• می‌توانید فشار و واکنش حریف را حس کنید؛
• کنترل یک سمت بالاتنه راحت‌تر ساخته می‌شود.

تندر از توشاخ مستقیم و بی‌حرکت سخت‌تر است. بهتر است قبل از پایان حرکت یک واکنش کوچک بگیرید.

کمرگیری

کمرگیری موقعیت‌سازی مهم دیگری است.

وقتی دور تنه یا کمر حریف کنترل دارید، می‌توانید:

• فاصله را حذف کنید؛
• یک سمت بدن را محدود کنید؛
• با فشار و کشش پایه‌ی او را جابه‌جا کنید.

اما کمرگیری خودش تندر نیست.

کمرگیری = موقعیتِ گرفتن و کنترل

تندر = فن مستقلِ چرخشی/تاباندنی که می‌تواند از آن موقعیت شروع شود

سر زیر بغل

سر زیر بغل هم می‌تواند به تندر وصل شود.

در این حالت، سر و شانه‌ی حریف در زاویه‌ای قرار می‌گیرند که کنترل یک سمت بدن آسان‌تر می‌شود.

اما آموزش کامل سر زیر بغل متعلق به صفحه‌ی خودش است و اینجا فقط به‌عنوان موقعیت‌سازی استفاده می‌شود.

کنترل بازو

یک بازو یا شانه‌ی حریف می‌تواند نقطه‌ی اصلی کنترل باشد.

دست شما باید کمک کند:

• یک سمت بدن بسته بماند؛
• شانه‌ی حریف همراه چرخش حرکت کند؛
• هنگام تاباندن تنه کنترل از بین نرود.

هدف فشار دردناک، کشیدن مفصل یا پیچاندن گردن نیست؛ کنترل باید حرکت کل بالاتنه را هدایت کند.

در ادبیات آموزشی کشتی، وقتی از شکستن ستون حرف می‌زنیم، منظور آسیب‌زدن به ستون فقرات نیست.

منظور این است که حریف دیگر نتواند با یک پایه‌ی عمودی و پایدار تعادل خودش را حفظ کند.

برای مثال:

• وزنش از روی یک پا برداشته می‌شود؛
• یک پا مجبور به جابه‌جایی می‌شود؛
• شانه‌ها از بالای لگن خارج می‌شوند؛
• تنه در زاویه‌ی نامناسب نسبت به پاها قرار می‌گیرد.

تندر وقتی مؤثر می‌شود که قبل از چرخش، این وضعیت ایجاد شده باشد.

اگر حریف هنوز صاف، متعادل و آماده است، شروع پایان حرکت زود است.

عبارت کمرگیری ـ تندر در منابع آموزشی فارسی به‌صورت مستقیم آمده است.

این رابطه از نظر آموزشی مهم است.

در این موقعیت‌سازی:

1. دور کمر یا تنه‌ی حریف کنترل می‌گیرید؛
2. فاصله را کاملاً می‌بندید؛
3. با فشار یا کشش واکنش می‌گیرید؛
4. ستون حریف را می‌شکنید؛
5. زاویه می‌سازید؛
6. به تندر می‌روید.

نکته‌ی اصلی:

کمرگیری فقط نقطه‌ی شروع است.

اگر صرفاً دور کمر را گرفته‌اید و هیچ برهم‌زدن تعادل و چرخش نساخته‌اید، هنوز تندر اجرا نشده است.

تندر یک دست حالت گرفتن همین فن است.

در این حالت، به‌جای یک قفل کامل دو دستی، یک سمت بالاتنه با یک دست یا یک کنترل تک‌دستی پررنگ‌تر مهار می‌شود.

این حالت نیاز بیشتری به:

• زمان‌بندی؛
• موقعیت شانه؛
• زاویه‌ی بدن؛
• حرکت دقیق پاها

دارد.

برای مبتدی، نسخه‌ی کنترل‌شده‌تر دو دستی یا کمرگیری ساده‌تر مناسب‌تر است.

تندر یک‌دست در این راهنما به‌عنوان یک حالت از همین فن معرفی می‌شود.

تندر ترکیبی در کشتی آزاد موقعیت‌سازی جالب و کاربردی دارد.

یکی از الگوهای آموزشی این است:

1. به سمت پای گارد حریف تهدید یا حرکت اولیه نشان می‌دهید؛
2. حریف برای دفاع، پای گارد را عقب می‌برد؛
3. پایه‌ی او موقتاً تغییر می‌کند؛
4. شما به بالاتنه برمی‌گردید و تندر را اجرا می‌کنید.

این موقعیت‌سازی به‌خوبی نشان می‌دهد چرا شکستن ستون مهم است.

حریف خودش با دفاع از حمله‌ی پا، پایه‌اش را تغییر داده است.

شما فقط از همان لحظه استفاده می‌کنید.

این مسیر مخصوصاً برای کشتی آزاد کاربرد دارد.

اجرای پایه‌ی تندر در هر دو سبک بر کنترل بالاتنه، شکستن تعادل، ساخت زاویه و چرخش کنترل‌شده تکیه دارد. تفاوت اصلی در موقعیت‌سازی‌های اطراف فن است.

فن تندر کشتی آزاد با سازوکار حرکتی بالاتنه اجرا می‌شود، اما می‌تواند از تهدید حمله به پا هم موقعیت‌سازی بگیرد.

در کشتی آزاد، گرفتن پا، زیرپا زدن و استفاده‌ی فعال از پا برای اجرای فن مجاز است. به همین دلیل:

• حریف دائماً باید خطر پا را در نظر بگیرد؛
• تغییر گارد بیشتر است؛
• انتقال بین حمله‌ی پایین و بالاتنه طبیعی‌تر رخ می‌دهد.

به همین دلیل تندر می‌تواند بعد از:

• فریب زیرگیری؛
• تغییر پای گارد؛
• واکنش دفاعی

ساخته شود.

اجرای پایه خود فن همچنان بالاتنه است.

فن تندر کشتی فرنگی یکی از موقعیت‌های پررنگ این فن است.

در فرنگی، گرفتن حریف پایین‌تر از خط کمربند، زیرپا زدن و استفاده‌ی فعال از پا روی حریف برای اجرای فن ممنوع است. بنابراین موقعیت‌سازی‌های رایج‌تر شامل:

• توشاخ؛
• کمرگیری؛
• سر زیر بغل؛
• کنترل بازو؛
• فشار بالاتنه

هستند.

پاهای خودِ مهاجم همچنان برای حرکت، ساخت زاویه و تولید نیرو کار می‌کنند؛ ممنوعیت مربوط به استفاده‌ی فعال از پا روی حریف است.

در این سبک، تندر اغلب از یک درگیری نزدیک و واکنش شانه‌ها و لگن ساخته می‌شود.

فن کمر و تندر هر دو بالاتنه پرتاب هستند، اما سازوکار حرکتی جدا دارند.

فن کمر

• ورود چرخشی؛
• قرار دادن کمر/لگن زیر مرکز ثقل؛
• بارگیری روی محور لگن/کمر.

تندر

• شکستن ستون؛
• ساخت زاویه؛
• تاباندن یا چرخاندن تنه؛
• بدون الزام به همان بارگیری روی لگن اجرای پایه‌ی فن کمر.

پس شباهت ظاهری نباید باعث یکی‌کردن شود.

پیچ‌پیچک هم با چرخش بالاتنه کار می‌کند.

اما ویژگی شاخص آن مشخص‌تر است:

• دست‌زیر‌بغل؛
• کنترل بازو از داخل؛
• چرخش به زیر بدن؛
• بارگیری روی محور کمر.

تندر الزاماً دست‌زیر‌بغل/چرخش به زیر بدن کلاسیک ندارد.

بنابراین این دو فن مستقل‌اند.