آموزش مرحله‌به‌مرحله یک دست دو دست
- مرحله 01
مرحله ۱ — مچ یا پایین ساعد را بگیرید — با دست اول، مچ یا پایین ساعد حریف را کنترل کنید. گرفتن باید آن‌قدر محکم باشد که دست آزادانه فرار نکند، اما نه به شکل فشردن بی‌هدف انگشت‌ها. مچ را به سمت بدن خودتان نزدیک کنید. اگر دست حریف در فاصله‌ی زیاد از بدن شما بماند، او راحت‌تر می‌تواند بازو را عقب بکشد.
- مرحله 02
مرحله ۲ — دست دوم را اضافه کنید — دست دوم را روی همان بازو اضافه کنید. بسته به موقعیت، می‌توانید: آرنج را کنترل کنید؛ بالای بازو را بگیرید؛ یا دست دوم را طوری اضافه کنید که حلقه‌ی کنترل کامل‌تر شود. هدف این است که یک دست حریف بین دو دست شما واقعاً کنترل شود. اگر هر دو دست فقط کنار هم روی مچ جمع شوند اما آرنج و شانه آزاد باشند، کنترل کامل ساخته نشده است.
- مرحله 03
مرحله ۳ — آرنج و بازو را نزدیک نگه دارید — دست حریف را از بدن خودتان دور نگه ندارید. بازوی او را به سمت تنه‌ی خود جمع کنید و آرنج‌های خودتان را زیاد باز نکنید. آرنج‌های باز باعث می‌شوند: گرفتن ضعیف‌تر شود؛ حریف راحت‌تر دست را بیرون بکشد؛ کنترل شانه کمتر شود. تصور کنید می‌خواهید دست حریف را بین ساعدها و تنه‌ی خودتان نگه دارید، نه اینکه فقط با انگشت‌ها آویزان شوید.
- مرحله 04
مرحله ۴ — با پاها زاویه بسازید — بعد از گرفتن، ثابت نمانید. یک قدم کوتاه به سمتی بردارید که دست گرفته‌شده‌ی حریف را از خط طبیعی بدنش خارج کند. پاها باید همراه دست‌ها حرکت کنند. اگر دست‌ها حریف را می‌کشند اما پاها سر جای خود مانده‌اند، کنترل خیلی زود به زور بازو تبدیل می‌شود.
- مرحله 05
مرحله ۵ — هم‌زمان شانه و دست را هدایت کنید — کنترل خوب فقط روی مچ نیست. با دست دوم و موقعیت بدن، شانهی همان سمت را هم در مسیر دلخواه هدایت کنید؛ بدون قفل‌کردن یا پیچاندن اجباری مفصل آرنج. هدف این نیست که مفصل آرنج را مستقیم و خشن فشار دهید. هدف این است که کل خط مچ، آرنج و شانه در وضعیتی قرار بگیرد که حریف برای حفظ تعادل یا آزادکردن دست مجبور به واکنش شود.
- مرحله 06
مرحله ۶ — کنترل را حفظ کنید و حرکت بعدی را بسازید — وقتی موقعیت یکدست دودست شکل گرفت، تصمیم بگیرید چه ادامه‌ای منطقی است. ممکن است: زاویه را بیشتر کنید؛ به پشت نزدیک شوید؛ وارد دستتو شوید؛ مسیر زیرگیری را باز کنید؛ به کمرگیری برسید. در اجرای خوب، گرفتن فقط چند لحظه نگه داشته نمی‌شود؛ باید به تصمیم بعدی وصل شود.
وضعیت شروع یک دست دو دست
مرحله ۱ — مچ یا پایین ساعد را بگیرید — با دست اول، مچ یا پایین ساعد حریف را کنترل کنید. گرفتن باید آن‌قدر محکم باشد که دست آزادانه فرار نکند، اما نه به شکل فشردن بی‌هدف انگشت‌ها. مچ را به سمت بدن خودتان نزدیک کنید. اگر دست حریف در فاصله‌ی زیاد از بدن شما بماند، او راحت‌تر می‌تواند بازو را عقب بکشد.
مرحله ۲ — دست دوم را اضافه کنید — دست دوم را روی همان بازو اضافه کنید. بسته به موقعیت، می‌توانید: آرنج را کنترل کنید؛ بالای بازو را بگیرید؛ یا دست دوم را طوری اضافه کنید که حلقه‌ی کنترل کامل‌تر شود. هدف این است که یک دست حریف بین دو دست شما واقعاً کنترل شود. اگر هر دو دست فقط کنار هم روی مچ جمع شوند اما آرنج و شانه آزاد باشند، کنترل کامل ساخته نشده است.
مرحله ۳ — آرنج و بازو را نزدیک نگه دارید — دست حریف را از بدن خودتان دور نگه ندارید. بازوی او را به سمت تنه‌ی خود جمع کنید و آرنج‌های خودتان را زیاد باز نکنید. آرنج‌های باز باعث می‌شوند: گرفتن ضعیف‌تر شود؛ حریف راحت‌تر دست را بیرون بکشد؛ کنترل شانه کمتر شود. تصور کنید می‌خواهید دست حریف را بین ساعدها و تنه‌ی خودتان نگه دارید، نه اینکه فقط با انگشت‌ها آویزان شوید.
مرحله ۴ — با پاها زاویه بسازید — بعد از گرفتن، ثابت نمانید. یک قدم کوتاه به سمتی بردارید که دست گرفته‌شده‌ی حریف را از خط طبیعی بدنش خارج کند. پاها باید همراه دست‌ها حرکت کنند. اگر دست‌ها حریف را می‌کشند اما پاها سر جای خود مانده‌اند، کنترل خیلی زود به زور بازو تبدیل می‌شود.
مرحله ۵ — هم‌زمان شانه و دست را هدایت کنید — کنترل خوب فقط روی مچ نیست. با دست دوم و موقعیت بدن، شانهی همان سمت را هم در مسیر دلخواه هدایت کنید؛ بدون قفل‌کردن یا پیچاندن اجباری مفصل آرنج. هدف این نیست که مفصل آرنج را مستقیم و خشن فشار دهید. هدف این است که کل خط مچ، آرنج و شانه در وضعیتی قرار بگیرد که حریف برای حفظ تعادل یا آزادکردن دست مجبور به واکنش شود.
کیفیت تماس روی کنترل و جهت اجرای مهارت اثر می‌گذارد.
کاربرد این مهارت در محتوای نهایی دقیق‌تر توضیح داده می‌شود.
اشتباهات رایج در فن یک دست دو دست
گرفتن فقط با نوک انگشت‌ها
گرفتن سطحی خیلی زود باز می‌شود.
مچ یا ساعد را کامل‌تر در دست بگیرید و دست دوم را سریع اضافه کنید.
کنترل فقط روی مچ
اگر دست دوم اضافه نشود، شانه و آرنج حریف آزادی بیشتری دارند.
یکدست دودست باید واقعاً دو نقطه‌ی کنترل روی یک دست بسازد.
باز بودن آرنج‌های خودی
آرنج‌های باز هم گرفتن را ضعیف میکنند و هم اجازه می‌دهند حریف دستش را راحت‌تر بیرون بکشد.
آرنج‌های باز هم گرفتن را ضعیف میکنند و هم اجازه می‌دهند حریف دستش را راحت‌تر بیرون بکشد.
کشیدن فقط با بازو
اگر پاها ثابت باشند، گرفتن به جنگ قدرت تبدیل می‌شود.
زاویه را با پاها بسازید.
ایستادن مستقیم روبه‌روی حریف
یکدست دودست وقتی ارزش بیشتری پیدا می‌کند که از خط مستقیم خارج شوید.
اگر روبه‌رو بمانید، حریف می‌تواند فشار را بهتر تحمل کند.
از دست دادن گارد هنگام گرفتن
بعضی کشتی‌گیرها برای رسیدن به مچ، زانوها را صاف میکنند و تمام وزن را جلو می‌اندازند.
گرفتن باید از گارد متعادل ساخته شود.
نزدیک شدن بیش‌ازحد بدون کنترل سر و شانه
اگر فقط روی دست تمرکز کنید و بالاتنه‌ی حریف آزاد باشد، ممکن است او با سر و شانه فشار مؤثرتری بسازد.
اگر فقط روی دست تمرکز کنید و بالاتنه‌ی حریف آزاد باشد، ممکن است او با سر و شانه فشار مؤثرتری بسازد.
فشار مستقیم روی مفصل آرنج
هدف این فن کنترل موقعیت است، نه ایجاد درد با فشار مستقیم روی آرنج.
هدف این فن کنترل موقعیت است، نه ایجاد درد با فشار مستقیم روی آرنج.
رها کردن دست قبل از ساختن زاویه
اگر به‌محض حرکت حریف گرفتن را رها کنید، فرصتی که ساخته‌اید از بین می‌رود.
اول زاویه یا مسیر بعدی را بسازید، سپس کنترل را منتقل کنید.
قبل و بعد از این آموزش
راهنمای تکمیلی یکدست دودست
نکته‌های تکمیلی این حرکت؛ همان محتوای کامل آموزش، با ساختار خواناتر.
فن یک دست دو دست چیست؟
در یک دست دو دست در کشتی، هر دو دست شما روی یک دست حریف کار میکنند. در آموزش یک دست دو دست باید اول همین اصل ساده روشن باشد: قرار نیست فقط مچ را بگیرید؛ باید همان بازو را با دو نقطه‌ی کنترل محدود کنید. این کنترل باعث می‌شود:
- دست حریف کمتر آزاد باشد؛
- شانهی همان سمت راحت‌تر هدایت شود؛
- مسیر یک سمت بدن بازتر شود؛
- گرفتن زاویه برای حمله ساده‌تر شود؛
- حریف مجبور شود برای آزادکردن دست واکنش نشان دهد.
این مهارت معمولاً از سرشاخ‌شدن یا تماس نزدیک ساخته می‌شود.
گاهی در منابع فارسی شکل نوشتاری یکدست دو دست و حتی عبارت قدیمی‌تر گرفت یک دست دو دست هم دیده می‌شود. منظور همه‌ی این‌ها همین خانواده‌ی کنترل است، اما در متن وان‌موو شکل «یکدست دودست» به‌عنوان نام اصلی استفاده می‌شود.
جایگاه یک دست دو دست در کار روی دست‌ها
کار کردن با دست ها در کشتی فقط به گرفتن تصادفی مچ یا بازو محدود نمی‌شود. کنترل دست حریف در کشتی وقتی ارزش فنی پیدا می‌کند که به زاویه، واکنش یا حمله‌ی بعدی وصل شود.
یکدست دودست معمولاً برای یکی از این هدف‌ها استفاده می‌شود:
- محدودکردن یک دست حریف؛
- گرفتن واکنش؛
- بازکردن یک سمت بدن؛
- رسیدن به پشت؛
- ساختن مسیر زیرگیری؛
- انتقال به دستتو؛
- نزدیکشدن برای کمرگیری.
پس این مهارت یک پایان مستقل نیست؛ بیشتر یک کنترل میانی است که شما را از سرشاخ به موقعیت بهتر می‌رساند.
وضعیت شروع یک دست دو دست
گارد
از گارد کشتی متعادل شروع کنید.
پاها باید اجازه دهند:
- به جلو نزدیک شوید؛
- عقب بروید؛
- زاویه بگیرید؛
- بدون روی هم رد شدن پاها جهت عوض کنید.
اگر برای گرفتن دست حریف مجبور شوید کاملاً صاف شوید یا روی پنجه‌ها بیفتید، پایه‌ی شما ضعیف شده است.
سرشاخ
بیشتر موقعیت‌های یکدست دودست از سرشاخ‌شدن یا تماس دست‌ها ساخته می‌شوند.
لازم نیست حتماً سرشاخ سنگین و قفل‌شده داشته باشید.
کافی است فاصله آن‌قدر نزدیک باشد که بتوانید:
- مچ یا ساعد را بگیرید؛
- شانه و بازو را ببینید؛
- حرکت پا را ادامه دهید.
فاصله بدن
اگر از حریف خیلی دور باشید، دست‌ها کشیده می‌شوند و کنترل بازو سخت می‌شود.
اگر بیش‌ازحد نزدیک شوید و پاهای خودتان از کار بیفتند، حریف می‌تواند با فشار مستقیم تعادل را به‌هم بزند.
فاصله‌ی مناسب جایی است که:
- آرنج‌های شما کمی خم‌اند؛
- دست حریف به بدن شما نزدیک می‌شود؛
- پاها هنوز آزادانه حرکت میکنند؛
- سر و سینه از کنترل خارج نشده‌اند.
کدام دست حریف را بگیریم؟
لزومی ندارد همیشه یک دست مشخص را انتخاب کنید.
معمولاً دستی مناسب‌تر است که:
- روی شانه یا بازوی شما قرار گرفته؛
- برای گرفتن جلو آمده؛
- بعد از فشار یا کشش بازتر مانده؛
- یا در زاویهی فعلی راحت‌تر قابل‌کنترل است.
به‌جای اینکه با زور دست خاصی را بگیرید، همان دستی را هدف بگیرید که موقعیت به شما می‌دهد.
یک دست دو دست در گارد مخالف و موافق
یک دست دو دست در گارد مخالف یکی از حالت‌های رایج این فن است.
گارد مخالف یعنی پای جلوی شما و حریف متفاوت است.
مثلاً:
- شما پای راست جلو دارید؛
- حریف پای چپ جلو دارد.
در این حالت، رابطه‌ی دست و پای جلو زاویهی مشخصی می‌سازد.
برای اجرا:
- از گارد مخالف وارد تماس شوید؛
- دست در دسترس حریف را با دست اول کنترل کنید؛
- دست دوم را روی آرنج یا بازو اضافه کنید؛
- پای نزدیک مسیر را جابه‌جا کنید؛
- دست حریف را از خط بدنش کمی خارج کنید؛
- از زاویهی ساخته‌شده برای ادامهی حمله استفاده کنید.
مهم‌ترین نکته این است که فقط دست‌ها زاویه نمی‌سازند. جای پاها باید عوض شود.
اگر پاها مستقیم روبه‌روی حریف بمانند، گرفتن یکدست دودست معمولاً به جنگ قدرت تبدیل می‌شود.
یک دست دو دست در گارد موافق
در یک دست دو دست در گارد موافق، هر دو کشتیگیر پای همنام را جلو گذاشته‌اند.
اصل کنترل همان است:
- یک دست روی مچ یا ساعد؛
- دست دوم روی آرنج یا بازو؛
- آرنج‌های خودی جمع؛
- حرکت پا همراه دست‌ها.
تفاوت اصلی در زاویهی ورود و مسیری است که بعد از گرفتن برای حمله باز می‌شود.
در گارد موافق ممکن است مجبور شوید زاویهی بیشتری بسازید تا دست گرفته‌شده از بدن حریف جدا شود و مسیر ادامهی حمله روشن شود.
برای همین لازم نیست دو آموزش کاملاً جدا حفظ کنید. گرفتن همان گرفتن است؛ زاویهی پاها و بدن تغییر می‌کند.
گرفتن مچ در یک دست دو دست
مچ گیری در کشتی انواع زیادی دارد، اما در این فن گرفتن مچ فقط شروع کار است.
اگر فقط مچ را بگیرید و دست دوم را اضافه نکنید، هنوز یکدست دودست کامل نشده است.
مچ‌گیری مناسب باید:
- دست را به سمت بدن شما نزدیک کند؛
- به شما اجازه دهد دست دوم را اضافه کنید؛
- حریف را مجبور به واکنش کند؛
- بدون فشار اضافه روی انگشتان قابل‌حفظ باشد.
گرفتن خیلی سطحی با نوک انگشت‌ها زود باز می‌شود.
گرفتن خیلی محکم و ثابت هم ممکن است حرکت خود شما را کند کند.
هدف، کنترل متحرک است.
کنترل آرنج و بازو
دست دوم معمولاً بخش مهمی از تفاوت این فن با یک مچ‌گیری ساده است.
وقتی دست دوم روی آرنج یا بالای بازو قرار میگیرد، می‌توانید:
- شانهی حریف را بهتر هدایت کنید؛
- دست را از تنه‌ی او دور کنید؛
- از برگشت سریع آرنج جلوگیری کنید؛
- زاویهی ورود بعدی را باز کنید.
اما از فشار مستقیم و بی‌هدف روی مفصل آرنج خودداری کنید.
اگر کنترل شما فقط با درد مفصل کار می‌کند، مکانیک مهارت درست ساخته نشده است.
هدف باید جابه‌جایی کل بازو و شانه باشد.
از یک دست دو دست به کمرگیری
کمرگیری در حالت یک دست دو دست یکی از ادامه‌های مهم این فن است.
منطق کلی این است:
- یک دست حریف را کنترل کنید؛
- آن را از خط بدنش خارج کنید؛
- زاویه بگیرید؛
- فضای نزدیکشدن به پهلو یا پشت را باز کنید؛
- دست آزاد را به سمت کمر ببرید.
نکته‌ی اصلی این است که گرفتن یکدست دودست باید مسیر بدن را باز کند.
اگر فقط بازو را می‌کشید اما خودتان همان‌جا ایستاده‌اید، احتمال رسیدن به کمر کمتر می‌شود.
خود کمرگیری یک موقعیتِ گرفتن و کنترل مستقل از فن کمر است. اگر این مسیر به پرتاب فن کمر برسد، آموزش آن پرتاب در فن کمر ادامه پیدا می‌کند؛ اما این صفحه کمرگیری را با فن کمر یکی نمی‌گیرد.
از یک دست دو دست به زیرگیری
رابطه‌ی زیرگیری از یک دست دو دست بسیار مستقیم است.
وقتی یک دست حریف کنترل شده، همان سمت بدن او کمتر آزاد است و مسیر دفاعی‌اش محدودتر می‌شود.
برای ساختن ورود:
- دست را با هر دو دست کنترل کنید؛
- با حرکت پا زاویه بسازید؛
- فضای زیر آرنج یا کنار بدن را باز کنید؛
- سطح بدن را پایین بیاورید؛
- وارد زیرگیری شوید.
بعد از آن، بسته به موقعیت می‌توانید به:
برسید.
این صفحه خود ورود به پا را دوباره آموزش نمی‌دهد. فقط نشان می‌دهد یکدست دودست چگونه موقعیت‌سازی آن را می‌سازد.
از یک دست دو دست به دستتو
دست تو از یک دست دو دست یکی دیگر از انتقال‌های طبیعی این موقعیت است.
کنترل بازوی حریف می‌تواند شما را به زاویه‌ای برساند که گرفتن دستتو ساده‌تر شود.
منطق کلی:
- بازوی حریف را جمع کنید؛
- شانهی همان سمت را هدایت کنید؛
- دست دوم را از کنترل فعلی به موقعیت دستتو منتقل کنید؛
- پاها را همراه انتقال حرکت دهید.
تفاوت مهم این است که یکدست دودست خودش دستتو نیست.
در یکدست دودست، هر دو دست شما یک دست حریف را کنترل میکنند. در دستتو، ساختار گرفتن و هدف موقعیت متفاوت است.
صفحهی بعدی وان‌موو دقیقاً خود دستتو را آموزش می‌دهد.
عبور به پشت از یک دست دو دست
اگر کنترل دست باعث شود شانهی حریف از خط روبه‌روی شما خارج شود، ممکن است مسیر رفتن به پشت باز شود.
برای عبور:
- دست را به بدن خود نزدیک نگه دارید؛
- با قدم کوتاه از کنار شانه عبور کنید؛
- سینه را رو به پهلو یا پشت حریف بچرخانید؛
- اجازه ندهید حریف دست گرفته‌شده را آزاد کند و دوباره روبه‌رو شود.
هدف این نیست که با کشیدن بازو حریف را دور خودتان بچرخانید.
بدن شما باید واقعاً به زاویهی جدید برود.
پل شکن در حالت یک دست دو دست
در منابع فارسی، عبارت پل شکن در حالت یک دست دو دست هم دیده می‌شود.
این کاربرد مربوط به شرایطی است که کنترل دست در ادامهی وضعیت خاک یا حمله به پل حریف استفاده می‌شود.
با این حال، پل‌شکن مهارت مستقلی است و آموزش کامل آن در صفحهی یکدست دودست قرار نمی‌گیرد.
برای این صفحه کافی است بدانید که کنترل یک دست می‌تواند در موقعیت‌های مختلف فقط به سرپا محدود نماند و در بعضی ادامه‌ها برای محدودکردن دست حریف هم استفاده شود.
دفاع و رهایی از یک دست دو دست
آموزش کامل بدل این فن موضوع مستقلی است، اما چند اصل دفاعی کمک می‌کند حمله را هم بهتر بفهمید.
آرنج را نزدیک بدن نگه دارید
اگر آرنج از بدن فاصله بگیرد، مهاجم کنترل بیشتری روی کل بازو پیدا می‌کند.
مدافع معمولاً تلاش می‌کند آرنج را دوباره به پهلو نزدیک کند.
به سمت فضای آزاد حرکت کنید
اگر در همان جهت کشش مهاجم ثابت بمانید، کنترل او قوی‌تر می‌شود.
حرکت پا و چرخش به سمت فضای آزاد می‌تواند زاویهی گرفتن را ضعیف کند.
روی دست‌ها فقط با زور نکشید
کشیدن مستقیم بازو به عقب همیشه کافی نیست.
بهتر است حرکت پا و چرخش شانه هم‌زمان شوند تا خط مچ، آرنج و شانه از کنترل خارج شود.
زیر آرنج فضا بسازید
در بعضی موقعیت‌ها می‌توان با دست آزاد یا حرکت بدن زیر آرنج فضای بیشتری ایجاد کرد تا کنترل دو دست شل شود.
این کار باید به‌صورت فنی و کنترلشده انجام شود، نه با فشار ناگهانی روی مفصل.
تمرین یک دست دو دست برای مبتدی
تمرین ۱ — گرفتن مچ و رها کردن
یار تمرینی دست را جلو بیاورد.
مچ را بگیرید، به بدن خود نزدیک کنید و دوباره رها کنید.
هدف:
- گرفتن تمیز؛
- فشار مناسب؛
- نچسبیدن به دست با زور.
تمرین ۲ — اضافه کردن دست دوم
بعد از گرفتن مچ، دست دوم را روی آرنج یا بالای بازو قرار دهید.
چند ثانیه کنترل را حفظ کنید و بعد رها کنید.
تمرکز روی:
- آرنج‌های خودی؛
- نزدیکی دست حریف به بدن؛
- حفظ گارد.
تمرین ۳ — حرکت جانبی با کنترل
یکدست دودست را بگیرید و با قدم‌های کوتاه به راست یا چپ حرکت کنید.
یار تمرینی همکاری کند.
هدف این است که دست‌ها و پاها با هم جابه‌جا شوند.
تمرین ۴ — گارد موافق و مخالف
همان فن را یک بار در گارد موافق و یک بار در گارد مخالف بسازید.
هدف حفظ یک آموزش ثابت است:
- گرفتن مچ؛
- اضافه کردن دست دوم؛
- زاویه با پاها.
فقط جای پاها و مسیر زاویه تغییر می‌کند.
تمرین ۵ — عبور به پشت بدون فشار
از کنترل یکدست دودست، زاویه بگیرید و فقط تا کنار یا پشت حریف حرکت کنید.
پرتاب یا خاک‌کردن انجام ندهید.
هدف فهمیدن نقش کنترل در بازکردن مسیر است.
تمرین ۶ — انتقال آهسته به زیرگیری
از یکدست دودست، فضای زیر آرنج را باز کنید و فقط ورود اولیه‌ی زیرگیری را انجام دهید.
فن را کامل نکنید.
تمرکز روی زمان انتقال دست‌ها به تغییر سطح است.
تمرین ۷ — انتقال آهسته به دستتو
بعد از تثبیت دستتو، از یکدست دودست به موقعیت آن منتقل شوید.
سرعت پایین باشد تا مشخص شود کدام دست و کدام زاویه تغییر می‌کند.
تمرین ۸ — مقاومت تدریجی
یار تمرینی مرحله‌ای تلاش کند:
- مچ را عقب بکشد؛
- آرنج را به بدن نزدیک کند؛
- زاویهی بدنش را تغییر دهد؛
- با حرکت پا از خط کنترل خارج شود؛
- در نهایت مقاومت واقعی‌تر ایجاد کند.
اگر با مقاومت کم گرفتن فوراً باز می‌شود، به‌جای فشردن بیشتر، جای آرنج و حرکت پاها را اصلاح کنید.
یک دست دو دست در کشتی آزاد و فرنگی
این فن در هر دو سبک کاربرد دارد.
آموزش یک دست دو دست در کشتی آزاد
در کشتی آزاد، یکدست دودست می‌تواند راه خوبی برای:
- بستن یکی از دست‌های دفاعی حریف؛
- بازکردن مسیر زیرگیری؛
- رسیدن به یک‌خم یا دوخم؛
- عبور به پشت
باشد.
چون حمله به پا مجاز است، ارتباط این کنترل با زیرگیری پررنگ‌تر می‌شود.
در کشتی فرنگی
در فرنگی، یکدست دودست بیشتر در:
- کنترل بالاتنه؛
- کمرگیری؛
- نزدیکشدن برای پرتاب؛
- انتقال به کنترل‌های دیگر دست و بازو
اهمیت پیدا می‌کند.
اصل فن در هر دو سبک یکی است: دو دست شما، یک دست حریف را کنترل میکنند.
فرق یک دست دو دست و دستتو چیست؟
این دو فن به هم نزدیک‌اند، اما یکی نیستند.
یکدست دودست
- هر دو دست شما یک دست حریف را کنترل میکنند؛
- معمولاً مچ + آرنج/بازو درگیرند؛
- هدف محدودکردن دست و ساختن زاویه است.
دستتو
- یک عمل فعال برای هدایت و ردکردن بازوی حریف از خط دفاعی است؛
- هم‌زمان با حرکت پا، زاویهی تازه‌ای نسبت به بدن حریف می‌سازد؛
- هدفش فقط نگه‌داشتن بازو در یک حالت کنترل نیست.
پس یکدست دودست یک حالت کنترل است، اما دستتو یک حرکت فعال برای جابه‌جا کردن بازو و ساخت زاویه است. یکدست دودست می‌تواند به دستتو منتقل شود، اما اگر هر دو را یک فن فرض کنیم، مرز آموزشی آن‌ها از بین می‌رود.
نکات ایمنی در تمرین یک دست دو دست
هدف این نیست که مفصل را با فشار مستقیم اذیت کنید؛ باید بازوی حریف را به بدن خودتان نزدیک نگه دارید، آرنج‌های خودتان را جمع کنید و هم‌زمان با حرکت پاها زاویه بسازید.؛ بدون روی هم رد شدن پاها جهت عوض کنید.؛ اگر بیش‌ازحد نزدیک شوید و پاهای خودتان از کار بیفتند، حریف می‌تواند با فشار مستقیم تعادل را به‌هم بزند.؛ با دست دوم و موقعیت بدن، شانهی همان سمت را هم در مسیر دلخواه هدایت کنید؛ بدون قفل‌کردن یا پیچاندن اجباری مفصل آرنج.؛ هدف این نیست که مفصل آرنج را مستقیم و خشن فشار دهید..
سؤال‌های رایج درباره یکدست دودست
فن یک دست دو دست چیست؟
کنترلی در حالت سرپا است که در آن کشتیگیر با هر دو دست خود یک دست حریف را میگیرد تا دست و شانهی همان سمت محدود شوند و زاویهی حمله یا دفاع ساخته شود.
دست‌ها دقیقاً کجا قرار می‌گیرند؟
در اجرای پایه، دست اول روی مچ یا پایین ساعد و دست دوم روی آرنج یا بالای بازو قرار میگیرد. موقعیت دقیق با زاویه و واکنش حریف تغییر می‌کند.
یک دست دو دست در کشتی آزاد و فرنگی اجرا می‌شود؟
بله. این فن در هر دو سبک کاربرد دارد. در آزاد ارتباط آن با زیرگیری پررنگ‌تر است و در فرنگی بیشتر به کنترل بالاتنه و کمرگیری وصل می‌شود.
یک دست دو دست در گارد مخالف چیست؟
همان فن در حالتی است که پای جلوی دو کشتیگیر متفاوت است. تفاوت اصلی در زاویهی پاها و مسیر ادامهی حمله است، نه در اصل گرفتن.
فرق یک دست دو دست و دستتو چیست؟
در یکدست دودست هر دو دست شما روی یک دست حریف کار میکنند. دستتو ساختار گرفتن مستقل خودش را دارد و صفحهی جدا دارد.
از یک دست دو دست چطور به زیرگیری برسیم؟
دست حریف را کنترل کنید، با حرکت پا زاویه بسازید، فضای زیر آرنج یا کنار تنه را باز کنید و سپس وارد تغییر سطح و زیرگیری شوید.
از یک دست دو دست چطور کمرگیری کنیم؟
بازوی کنترلشده را از خط بدن حریف خارج کنید، زاویه بگیرید و با نزدیکشدن از کنار به کمر برسید. آموزش کامل کمرگیری باید جداگانه تمرین شود.
دفاع در برابر یک دست دو دست چیست؟
آرنج را به بدن نزدیک کنید، با پاها به سمت فضای آزاد حرکت کنید و همراه با چرخش شانه، خط گرفتن مهاجم را ضعیف کنید. کشیدن مستقیم دست به عقب بدون حرکت بدن معمولاً کافی نیست.