آموزش مرحله‌به‌مرحله زیر یکخم
- مرحله 01
مرحله ۱ — فرصت ورود بسازید — بهترین زیر یکخم لزوماً از حملهی مستقیم به پای ساکن شروع نمی‌شود. می‌توانید با: تماس دست؛ کشیدن کوتاه بازو؛ فشار روی شانه؛ سرشاخ‌شدن؛ فریب ساده‌ی حرکت به یک سمت واکنش ایجاد کنید. هدف این است که حریف برای لحظه‌ای وزنش را جابه‌جا کند یا پای هدفش در دسترس‌تر شود.
- مرحله 02
مرحله ۲ — سطح بدن را پایین بیاورید — به‌جای خم شدن از کمر، زانو و لگن را خم کنید. سینه باید همچنان رو به حریف بماند و پاها زیر بدن کار کنند. یک نشانه‌ی ساده: اگر هنگام پایین رفتن فقط سرتان به پا نزدیک می‌شود اما لگن و پاهای خودتان عقب مانده‌اند، تغییر سطح درست انجام نشده است.
- مرحله 03
مرحله ۳ — به پای هدف وارد شوید — با یک قدم کوتاه و مستقیم یا کمی زاویه‌دار به پای هدف نزدیک شوید. هدف این نیست که روی زانو «شیرجه» بزنید؛ باید فاصله‌ی بدن را ببندید. در پایان ورود: شانه نزدیک ران حریف است؛ سر داخل و نزدیک تنه است؛ دست‌ها به پا رسیده‌اند؛ پای عقب شما آماده‌ی ادامه‌ی حرکت است. اگر بعد از ورود روی زانو متوقف شوید، حریف فرصت بیشتری برای فشار، عقب‌کشیدن پا یا دفاع پیدا میکند.
- مرحله 04
مرحله ۴ — ران یا پشت زانو را کنترل کنید — دو دست را دور پای هدف ببرید. قفل لازم نیست از ابتدا پیچیده باشد. برای اجرای پایه کافی است بتوانید پای حریف را به سمت بدن خودتان جمع کنید و اجازه ندهید آزادانه عقب برود. آرنج‌ها را زیاد باز نکنید. هرچه پا به بدن شما نزدیک‌تر باشد، کنترل بیشتر و مصرف نیروی دست کمتر می‌شود.
- مرحله 05
مرحله ۵ — سر و تنه را نزدیک نگه دارید — بعد از گرفتن پا، اشتباه رایج این است که دست‌ها کار کنند اما سر و تنه عقب بمانند. سر داخل را نزدیک تنهی حریف نگه دارید و شانه را به ران نزدیک کنید. این تماس کمک میکند: وزن حریف را حس کنید؛ پای گرفته‌شده دور نشود؛ زاویه را با کل بدن بسازید.
- مرحله 06
مرحله ۶ — پای هدف را سبک یا بلند کنید — لازم نیست حتماً پا را تا ارتفاع زیاد بلند کنید. گاهی فقط سبک‌کردن پا و گرفتن وزن از روی آن برای برهمزدن تعادل کافی است. برای بلندکردن: پا را به خودتان نزدیک نگه دارید؛ با پاهای خودتان بالا بیایید؛ تنه را صاف‌تر کنید؛ فقط با دست‌ها وزن پای حریف را حمل نکنید. اگر ساعدها خیلی زود خسته می‌شوند، احتمالاً پا از بدن شما دور شده است.
- مرحله 07
مرحله ۷ — زاویه بسازید — بعد از گرفتن پا، مستقیم روبه‌روی حریف نمانید. با قدم‌های کوتاه به یک سمت حرکت کنید تا پای تکیه‌گاه او مجبور شود موقعیتش را تغییر دهد. این زاویه اهمیت زیادی دارد، چون پایان حرکت زیر یکخم معمولاً با حرکت ساخته می‌شود، نه با ایستادن و کشیدن پا. سر، شانه و دست‌ها باید همراه پاهای شما جابه‌جا شوند.
- مرحله 08
مرحله ۸ — تعادل را بشکنید و حریف را خاک کنید — حالا با تغییر جهت، بالا نگه‌داشتن پای هدف و کنترل بالاتنه، حریف را مجبور کنید روی پای تکیه‌گاه واکنش نشان دهد. برای پایان حرکت پایه، از یک جهت قابل‌کنترل حرکت کنید و اجازه ندهید حریف دوباره پای گرفته‌شده را روی تشک بگذارد. ممکن است با: حرکت دایره‌ای؛ فشار شانه؛ کشیدن پای گرفته‌شده؛ یا خالی‌کردن مسیر پای تکیه‌گاه تعادل کامل شود. هدف این صفحه یک پایان حرکت ساده است، نه مجموعه‌ای از تمام پایان‌های پیشرفته.
- مرحله 09
مرحله ۹ — بعد از خاک کردن کنترل را ادامه دهید — فن با تماس حریف با تشک تمام نمی‌شود. بعد از پایین رفتن او: پا را بی‌دلیل رها نکنید؛ بالاتنه را کنترل کنید؛ خودتان روی زمین پخش نشوید؛ به موقعیتی بروید که بتوانید کنترل کشتی را ادامه دهید. یکی از اشتباهات مبتدی این است که فقط «زمین زدن» را هدف میگیرد و بلافاصله بعد از آن تعادل خودش را از دست می‌دهد.
وضعیت شروع زیر یکخم
مرحله ۱ — فرصت ورود بسازید — بهترین زیر یکخم لزوماً از حملهی مستقیم به پای ساکن شروع نمی‌شود. می‌توانید با: تماس دست؛ کشیدن کوتاه بازو؛ فشار روی شانه؛ سرشاخ‌شدن؛ فریب ساده‌ی حرکت به یک سمت واکنش ایجاد کنید. هدف این است که حریف برای لحظه‌ای وزنش را جابه‌جا کند یا پای هدفش در دسترس‌تر شود.
مرحله ۲ — سطح بدن را پایین بیاورید — به‌جای خم شدن از کمر، زانو و لگن را خم کنید. سینه باید همچنان رو به حریف بماند و پاها زیر بدن کار کنند. یک نشانه‌ی ساده: اگر هنگام پایین رفتن فقط سرتان به پا نزدیک می‌شود اما لگن و پاهای خودتان عقب مانده‌اند، تغییر سطح درست انجام نشده است.
مرحله ۳ — به پای هدف وارد شوید — با یک قدم کوتاه و مستقیم یا کمی زاویه‌دار به پای هدف نزدیک شوید. هدف این نیست که روی زانو «شیرجه» بزنید؛ باید فاصله‌ی بدن را ببندید. در پایان ورود: شانه نزدیک ران حریف است؛ سر داخل و نزدیک تنه است؛ دست‌ها به پا رسیده‌اند؛ پای عقب شما آماده‌ی ادامه‌ی حرکت است. اگر بعد از ورود روی زانو متوقف شوید، حریف فرصت بیشتری برای فشار، عقب‌کشیدن پا یا دفاع پیدا میکند.
مرحله ۴ — ران یا پشت زانو را کنترل کنید — دو دست را دور پای هدف ببرید. قفل لازم نیست از ابتدا پیچیده باشد. برای اجرای پایه کافی است بتوانید پای حریف را به سمت بدن خودتان جمع کنید و اجازه ندهید آزادانه عقب برود. آرنج‌ها را زیاد باز نکنید. هرچه پا به بدن شما نزدیک‌تر باشد، کنترل بیشتر و مصرف نیروی دست کمتر می‌شود.
مرحله ۵ — سر و تنه را نزدیک نگه دارید — بعد از گرفتن پا، اشتباه رایج این است که دست‌ها کار کنند اما سر و تنه عقب بمانند. سر داخل را نزدیک تنهی حریف نگه دارید و شانه را به ران نزدیک کنید. این تماس کمک میکند: وزن حریف را حس کنید؛ پای گرفته‌شده دور نشود؛ زاویه را با کل بدن بسازید.
کیفیت تماس روی کنترل و جهت اجرای مهارت اثر می‌گذارد.
کاربرد این مهارت در محتوای نهایی دقیق‌تر توضیح داده می‌شود.
اشتباهات رایج در فن زیر یک خم
خم شدن از کمر
اگر پاها تقریباً صاف باشند و فقط بالاتنه پایین برود، سر و دست‌ها جلو می‌افتند و لگن عقب میماند.
راه بهتر: زانو و لگن را وارد تغییر سطح کنید.
حمله از فاصله‌ی زیاد
وقتی به پا فقط با نوک دست می‌رسید، کنترل کافی ندارید.
راه بهتر: ابتدا فاصله را با فریب، دست‌گیری یا سرشاخ کم کنید.
زانو زدن بدون نزدیک شدن تنه
صرف تماس زانو با تشک به معنی ورود موفق نیست.
شانه و تنه باید به پای هدف برسند.
سر جدا از بدن حریف
سر پایین و دور، کنترل را کم میکند.
در سر تو، سر را نزدیک تنه نگه دارید.
گرفتن خیلی پایین و شل
اگر از ابتدا فقط ساق را با دست‌های کشیده بگیرید، حریف راحت‌تر پا را عقب می‌کشد.
برای اجرای پایه، ران و پشت زانو را نزدیک بدن کنترل کنید.
توقف بعد از گرفتن پا
گرفتن پا فقط نصف کار است.
باید فوراً به مرحله‌ی بعد بروید: بالا آوردن، زاویه‌سازی و برهمزدن تعادل.
تلاش برای پایان حرکت فقط با دست
کشیدن پا با بازوها بدون حرکت بدن خیلی زود خسته‌کننده می‌شود.
پاها و شانه را در پایان حرکت وارد کنید.
نگاه کردن به تشک
وقتی نگاه کامل پایین است، مسیر حرکت حریف را دیرتر می‌بینید.
سر را در موقعیت فنی نگه دارید و اطلاعات کلی بدن حریف را حفظ کنید.
رها کردن کنترل بلافاصله بعد از خاک
اگر بعد از افتادن حریف فوراً دست‌ها را باز کنید، ممکن است موقعیت خوب از دست برود.
تا رسیدن به کنترل بعدی همراه حرکت بمانید.
قبل و بعد از این آموزش
راهنمای تکمیلی زیر یکخم
نکته‌های تکمیلی این حرکت؛ همان محتوای کامل آموزش، با ساختار خواناتر.
زیر یکخم چیست؟
زیر یک خم کشتی حمله‌ای سرپا در کشتی آزاد است که در آن مهاجم یک پای حریف را هدف میگیرد و با کنترل همان پا، تعادل او را از بین می‌برد.
برخلاف زیرگیری که مهارت عمومی ورود به پاهاست، زیر یکخم یک فن مشخص است:
- هدف فقط یک پا است؛
- موقعیت سر اهمیت زیادی دارد؛
- دست‌ها ران یا پشت زانو را کنترل می‌کنند؛
- بعد از گرفتن پا باید پایان حرکت ساخته شود.
گاهی برای توضیح مفهومی از عبارت تک پا در کشتی هم استفاده می‌شود. عبارت زیرگیری یک خم هم در بعضی جست‌وجوها و منابع فارسی دیده می‌شود، اما این دو عبارت نام اصلیِ جداگانه‌ای نمی‌سازند؛ نام اصلی این صفحه در وان‌موو همان «زیر یکخم» است.
تفاوت زیرگیری و زیر یکخم چیست؟
این دو به هم نزدیک‌اند، اما یکی نیستند.
زیرگیری حرکت پایه است؛ یعنی یاد می‌گیرید:
- از چه فاصله‌ای وارد شوید؛
- سطح بدن را چگونه پایین بیاورید؛
- قدم ورود را چطور بردارید؛
- سر و تنه را چگونه همراه پاها نگه دارید.
زیر یکخم فن مشخصی است که از این پایه استفاده میکند و هدف آن گرفتن یک پای حریف است.
به‌صورت ساده:
- زیرگیری = چگونه به پاها وارد شوید.
- زیر یکخم = چگونه یک پا را بگیرید و حمله را کامل کنید.
اگر هنگام ورود هنوز از کمر خم می‌شوید، زانو و لگن وارد حرکت نمی‌شوند یا از فاصله‌ی خیلی دور حمله می‌کنید، بهتر است اول آموزش زیرگیری را تمرین کنید.
وضعیت شروع زیر یکخم
گارد و فاصله
از گارد کشتی متعادل شروع کنید.
برای زیر یکخم نباید آن‌قدر دور باشید که برای رسیدن به پا مجبور شوید دست‌ها را کامل دراز کنید. از طرف دیگر، اگر بیش‌ازحد نزدیک و صاف باشید، پایین آمدن و ساختن زاویه سخت می‌شود.
فاصله‌ی مناسب جایی است که بتوانید با یک تغییر سطح و قدم کوتاه، سینه و شانهی خودتان را به پای هدف نزدیک کنید.
پای هدف
قبل از حمله بدانید کدام پا را می‌خواهید بگیرید.
پای جلوی حریف اغلب در دسترس‌تر است، اما این یک قانون ثابت نیست. گارد، زاویه، دست‌گیری و واکنش حریف تعیین می‌کنند کدام پا انتخاب بهتری است.
اگر بدون انتخاب پا پایین بروید، ممکن است بین دو پا بمانید و حمله نه یکخم باشد و نه دوخم.
موقعیت سر
در اجرای پایهی این صفحه، سر داخل است؛ یعنی بعد از ورود، سر شما در سمت داخلی پای هدف و نزدیک تنهی حریف قرار میگیرد.
سر باید به بدن حریف نزدیک باشد و همراه شانه و تنه حرکت کند.
سر را پایین و جدا رها نکنید. وقتی سر از بدن حریف فاصله میگیرد، او راحت‌تر می‌تواند فشار وارد کند، زاویه بگیرد یا پایش را آزاد کند.
جای دست‌ها
دو دست باید روی ران یا اطراف پشت زانو کنترل بسازند.
گرفتن خیلی پایین روی ساق، قبل از اینکه موقعیت تثبیت شود، می‌تواند فاصله‌ی شما را زیاد کند. در اجرای پایه، کنترل نزدیک‌تر به ران و پشت زانو کمک میکند بدن حریف را بهتر مدیریت کنید.
دست‌ها فقط پا را «نگه» نمی‌دارند؛ باید آن را به تنهی خودتان نزدیک کنند.
زیر یک خم سر تو، سر بیرون و سر رو
زیر یک خم سر تو نسخه‌ی مرجع این صفحه است.
در این اجرا:
- سر در سمت داخلی پای هدف قرار دارد؛
- شانه نزدیک ران حریف است؛
- بدن شما به مرکز حریف نزدیک‌تر میماند؛
- کنترل پا با تنه و دست‌ها با هم انجام می‌شود.
برای مبتدی، این شکل کمک میکند ارتباط بین سر، شانه، دست‌ها و پای هدف واضح‌تر باشد.
نکته‌های اصلی سر تو
- سر را پایین نندازید؛
- گوش و کنار سر به تنهی حریف نزدیک بماند؛
- شانه از پا جدا نشود؛
- پای گرفته‌شده را به بدن خودتان بچسبانید؛
- بعد از گرفتن، حرکت پاها را متوقف نکنید.
سر داخل به معنی فشار خشن با گردن نیست. سر یک نقطه‌ی اتصال و جهت‌دهی است.
زیر یک خم سر بیرون یا سر رو
در زیر یک خم سر بیرون که در بعضی منابع با عبارت زیر یک خم سر رو هم دیده می‌شود، سر نسبت به پای هدف در سمت بیرونی قرار میگیرد.
این تغییر کوچک نیست؛ زاویه‌ی بدن و مسیر پایان حرکت می‌تواند متفاوت شود.
در سر بیرون:
- جهت شانه نسبت به ران تغییر میکند؛
- زاویه‌ی چرخش متفاوت می‌شود؛
- بعضی پایان حرکتها دسترس‌پذیرتر می‌شوند؛
- دفاع‌هایی که حریف انتخاب میکند هم ممکن است متفاوت باشند.
برای یادگیری، ابتدا اجرای سر تو را تثبیت کنید و بعد سر بیرون را جداگانه با مربی تمرین کنید.
این دو اجرای پایه مستقل نیستند؛ هر دو حالت‌های زیر یکخم هستند.
زیر یک خم در گارد موافق و مخالف
زیر یک خم گارد موافق
وقتی شما و حریف پای همنام را جلو گذاشته‌اید، وضعیت گارد موافق شکل میگیرد.
مثلاً هر دو پای راست جلو دارید.
در این حالت، پای هدف و مسیر ورود ممکن است مستقیم‌تر یا از زاویه‌ی مشخصی در دسترس باشد.
زیر یک خم گارد مخالف
در زیر یک خم گارد مخالف، پای جلوی شما و حریف متفاوت است.
مثلاً:
- شما پای راست جلو؛
- حریف پای چپ جلو.
این تغییر روی فاصله‌ی دست‌ها، سر، شانه و مسیر ورود اثر می‌گذارد.
هدف این نیست که دو آموزش کاملاً جدا حفظ کنید. اصول اصلی یکی هستند:
- فاصله؛
- تغییر سطح؛
- نزدیک‌شدن تنه؛
- گرفتن پا؛
- زاویه‌سازی.
فقط مسیر رسیدن به پای هدف کمی متفاوت می‌شود.
کدام پا را برای زیر یکخم بگیریم؟
پای جلو همیشه تنها انتخاب نیست.
بهتر است پای هدف را بر اساس این موارد انتخاب کنید:
- کدام پا نزدیک‌تر است؟
- وزن حریف روی کدام پا قرار دارد؟
- دست‌ها کدام سمت را کنترل کرده‌اند؟
- سر شما در چه زاویه‌ای است؟
- حریف بعد از فشار یا کشش کدام پا را جلو می‌آورد؟
گاهی پای جلو کاملاً وزن‌دار است و گرفتن آن سخت‌تر می‌شود. گاهی همان وزن‌دار بودن فرصت خوبی برای برهمزدن تعادل می‌سازد.
در تمرین، به‌جای حفظ یک قانون مطلق، یاد بگیرید واکنش حریف را ببینید.
پایان حرکت‌های رایج زیر یکخم
بعد از گرفتن یک پا، راه‌های مختلفی برای کامل‌کردن فن وجود دارد.
این صفحه آن‌ها را فقط معرفی میکند.
پس کاسه
زیر یک خم پس کاسه یکی از حالت‌های شناخته‌شده در منابع فارسی است.
در این پایان حرکت، کنترل پای حریف و حرکت بدن به شکلی ادامه پیدا میکند که تعادل او در زاویه‌ای مشخص از بین برود.
جزئیات کامل پس‌کاسه باید در آموزش مستقل خودش بررسی شود؛ چون اگر فقط نام آن را به‌عنوان «حرکت بعدی» بدانید اما جای پا و جهت را نفهمید، اجرای آن مبهم میماند.
میانکوب از رو
میانکوب از رو زیر یک خم یک پایان حرکت دیگر است که از کنترل یک پا ساخته می‌شود و مسیر انتقال وزن و حرکت بدن خودش را دارد.
این اجرا را نباید داخل آموزش پایه به چند خط خلاصه و بعد با همان چند خط تمرین کرد.
برای شروع زیر یکخم، پایان حرکت ساده‌ی حرکت و برهمزدن تعادل کافی است.
خالی‌کردن پای تکیه
وقتی یک پای حریف را گرفته‌اید، تمام وزن او روی پای دیگر یا بین پای دیگر و بدن شما تقسیم می‌شود.
در بعضی پایان حرکتها با تغییر زاویه و حرکت مناسب، پای تکیه‌گاه از وضعیت راحت خارج می‌شود و حریف دیگر نمی‌تواند تعادل را نگه دارد.
این مفهوم مهم‌تر از حفظ یک اسم است:
بعد از گرفتن پا باید پایهی باقی‌مانده‌ی حریف را هم مدیریت کنید.
زیر یکخم و زیر دوخم چه تفاوتی دارند؟
زیر دوخم فن بعدی و مستقل است.
تفاوت اصلی این دو از اسم‌شان شروع می‌شود:
- در زیر یکخم، یک پا هدف اصلی است.
- در زیر دوخم، حمله به هر دو پا یا کنترل هم‌زمان پایینتنه انجام می‌شود.
اما تفاوت فقط تعداد پا نیست.
زیر یکخم
- زاویه‌سازی بعد از گرفتن اهمیت زیادی دارد؛
- حریف می‌تواند روی یک پا تعادل نگه دارد؛
- پایان حرکت‌های متنوعی از کنترل یک پا ساخته می‌شوند؛
- موقعیت سر تو و سر بیرون بسیار مهم است.
زیر دوخم
- ورود معمولاً مستقیم‌تر به مرکز پایینتنه است؛
- هر دو پا در حمله درگیر می‌شوند؛
- فشار رو به جلو و کنترل مسیر بدن حریف نقش بزرگ‌تری دارد.
هر دو از حرکت پایه زیرگیری استفاده می‌کنند، اما نباید یک آموزش واحد برایشان نوشت.
بعد از گرفتن پا چه کار کنیم؟
خیلی از مبتدی‌ها ورود خوبی دارند اما بعد از گرفتن پا می‌ایستند.
بعد از گرفتن یک پا، سه کار را فراموش نکنید:
۱. پا را به بدن نزدیک کنید
پا نباید در دست‌های کشیده‌ی شما بماند.
هرچه پای هدف نزدیک‌تر باشد، حریف سخت‌تر آن را عقب می‌کشد.
۲. سر و شانه را فعال نگه دارید
سر و شانه فقط برای لحظه‌ی ورود نیستند.
آن‌ها باید به کنترل تنه و جهت حریف ادامه دهند.
۳. پاهای خودتان حرکت کنند
پایان حرکت زیر یکخم اغلب با حرکت پاها ساخته می‌شود.
اگر ثابت بمانید، حریف فرصت دارد:
- تعادلش را پیدا کند؛
- پایش را بیرون بکشد؛
- روی سر و شانهی شما فشار بیاورد؛
- یا وارد دفاع و بدل شود.
دفاع در برابر زیر یکخم چگونه است؟
دفاع زیر یک خم خودش می‌تواند موضوع آموزش جداگانه باشد، بنابراین اینجا فقط منطق اصلی را معرفی می‌کنیم.
مدافع معمولاً تلاش میکند:
- پای گرفته‌شده را از بدن مهاجم دور کند؛
- سر و شانهی مهاجم را کنترل کند؛
- وزن را طوری جابه‌جا کند که بلندشدن پا سخت شود؛
- فاصله بسازد؛
- روی پای آزاد زاویه بگیرد؛
- قفل دست‌ها را ضعیف کند.
بعضی موقعیت‌ها می‌توانند به بدل زیر یک خم منجر شوند، اما آموزش کامل بدل در این صفحه قرار نمی‌گیرد.
برای مهاجم، شناخت همین اهداف دفاعی کافی است تا بفهمد چرا باید:
- سر نزدیک باشد؛
- پا به بدن چسبیده باشد؛
- بعد از گرفتن متوقف نشود.
تمرین زیر یکخم برای مبتدی
تمرین ۱ — تغییر سطح بدون حریف
در گارد قرار بگیرید و فقط سطح بدن را پایین و بالا ببرید.
هدف:
- خم شدن زانو و لگن؛
- ثابت ماندن سینه؛
- حفظ تعادل؛
- نرفتن به خم کمر.
تمرین ۲ — ورود خشک به یک پا
یار تمرینی بدون مقاومت بایستد.
از فاصله‌ی مناسب تغییر سطح دهید و به پای هدف وارد شوید، اما پا را بلند نکنید.
فقط جای این بخش‌ها را بررسی کنید:
- سر؛
- شانه؛
- دست‌ها؛
- زانوی جلو؛
- پای عقب.
تمرین ۳ — گرفتن ران بدون پایان حرکت
وارد شوید، ران یا پشت زانو را بگیرید و پا را به بدن خودتان نزدیک کنید.
چند ثانیه کنترل را حفظ کنید و بعد آزاد کنید.
هدف این است که قفل و فاصله را قبل از پایان حرکت یاد بگیرید.
تمرین ۴ — سبک‌کردن پا
از همان موقعیت، پای هدف را فقط کمی از زمین سبک کنید.
لازم نیست آن را بالا ببرید.
اگر بدون کشیدن شدید دست‌ها می‌توانید پای حریف را از حالت وزن‌دار خارج کنید، انتقال وزن بهتر شده است.
تمرین ۵ — بالا آوردن کنترل‌شده با یار همکار
یار تمرینی اجازه دهد پا بالا بیاید.
شما باید:
- پا را نزدیک بدن نگه دارید؛
- روی پاهای خودتان بایستید؛
- سر و شانه را نزدیک نگه دارید؛
- تعادل خودتان را حفظ کنید.
تمرین ۶ — پایان حرکت آهسته
بعد از بالا آوردن پا، با قدم‌های کوتاه زاویه بگیرید و یک پایان حرکت ساده اجرا کنید.
هدف سرعت نیست.
اگر در میانه‌ی پایان حرکت نمی‌دانید پای تکیه‌ی حریف کجاست، سرعت زیاد است.
تمرین ۷ — مقاومت تدریجی
بعد از اینکه مسیر فن ثابت شد، دفاع را مرحله‌ای اضافه کنید:
- یار فقط پای هدف را سنگین نگه دارد؛
- تلاش کند پا را عقب بکشد؛
- با دست روی شانه یا کنار سر تماس دفاعی کنترل‌شده ایجاد کند، بدون فشار روی گردن؛
- روی پای آزاد حرکت کند؛
- تمرین به موقعیت واقعی‌تر برسد.
هر مرحله باید آن‌قدر آرام باشد که بفهمید کجای فن خراب می‌شود.
تمرین ۸ — ورود از گارد و سرشاخ
زیر یکخم را فقط از حالت ثابت تمرین نکنید.
یک تکرار از گارد، یک تکرار از سرشاخ و یک تکرار بعد از دست‌گیری ساده انجام دهید.
هدف این است که حمله به یک فرصت واقعی وصل شود.
زیر یکخم در کشتی فرنگی مجاز است؟
نه به‌عنوان حملهی مستقیم به پا.
در کشتی فرنگی گرفتن حریف پایینتر از خط کمربند، زیرپا زدن و استفاده‌ی فعال از پا روی حریف برای اجرای فن ممنوع است. چون زیر یکخم مستقیماً یک پای حریف را هدف میگیرد، این فن متعلق به کشتی آزاد است.
بعضی اصول پایه مثل تغییر سطح، تعادل و حرکت پا در هر سبک مهم‌اند، اما خود فن زیر یکخم را نباید به‌عنوان فن مشترک آزاد و فرنگی معرفی کرد.
نکات ایمنی در تمرین زیر یکخم
بعد پای هدف را سبک یا بلند می‌کنید، زاویه می‌سازید و با برهمزدن تعادل، حریف را کنترل‌شده به تشک می‌برید.؛ اگر بعد از ورود روی زانو متوقف شوید، حریف فرصت بیشتری برای فشار، عقب‌کشیدن پا یا دفاع پیدا میکند.؛ بعد از گرفتن، حرکت پاها را متوقف نکنید.؛ سر داخل به معنی فشار خشن با گردن نیست.؛ بعد از گرفتن متوقف نشود..
سؤال‌های رایج درباره زیر یکخم
زیر یکخم چیست؟
زیر یکخم یک حملهی سرپا در کشتی آزاد است که در آن مهاجم یک پای حریف را میگیرد، آن را کنترل میکند و با ساختن زاویه و برهمزدن تعادل، حمله را کامل میکند.
زیر یک خم سر تو و سر بیرون چه فرقی دارند؟
در سر تو، سر در سمت داخلی پای هدف و نزدیک مرکز بدن حریف قرار میگیرد. در سر بیرون یا سر رو، سر به سمت بیرونی پای هدف می‌رود و زاویه و بعضی پایان حرکتها متفاوت می‌شوند.
زیر یکخم با زیر دوخم چه تفاوتی دارد؟
در زیر یکخم یک پا هدف اصلی است، اما زیر دوخم به کنترل هر دو پا یا پایینتنه حمله میکند. موقعیت سر، زاویه و مسیر پایان حرکت هم متفاوتاند.
کدام پا را برای زیر یکخم بگیریم؟
پایی را انتخاب کنید که با توجه به فاصله، گارد، واکنش حریف و کنترل دست‌ها در دسترس‌تر و قابل‌کنترل‌تر است. همیشه لازم نیست پای جلو را بگیرید.
سر در زیر یکخم کجا باشد؟
برای اجرای پایهی این صفحه، سر داخل است و نزدیک تنهی حریف میماند. سر بیرون حالت مهم دیگری است که بعد از پایه میتوان جداگانه تمرین کرد.
بعد از گرفتن پا چه کار کنیم؟
پا را به بدن نزدیک کنید، سر و شانه را فعال نگه دارید، پای هدف را سبک یا بلند کنید و با حرکت پاها زاویه بسازید تا تعادل حریف شکسته شود.
زیر یکخم در کشتی فرنگی مجاز است؟
خیر. زیر یکخم حملهی مستقیم به پا است و طبق قوانین کشتی فرنگی گرفتن حریف پایینتر از خط کمربند برای اجرای فن ممنوع است.
دفاع در برابر زیر یکخم چیست؟
در سطح کلی، مدافع سعی میکند پا را آزاد کند، فاصله بسازد، سر و شانهی مهاجم را کنترل کند و تعادل را روی پای آزاد نگه دارد. بدلها و دفاعهای کامل باید جداگانه آموزش داده شوند.